Boudewijn neemt afscheid, het brandweerhart blijft
De brandweer loopt als een rode draad door het leven van Boudewijn Postma. In september gaat hij met pensioen. Helemaal afscheid nemen doet hij echter niet: twee van zijn zoons zijn inmiddels ook actief bij de brandweer. Vandaag is het vaderdag, dus nemen zij ons mee in hun brandweerverhaal, vol herinneringen en liefde voor het vak.
Hart voor het vak
Veel collega’s kennen Boudewijn vooral als medewerker operationele voorbereiding bij team Incidentbestrijding. Maar zijn brandweerverhaal begon al veel eerder. “Ik kom uit een echt brandweergezin”, vertelt hij. “Mijn vader was brandweerman en ook twee van mijn broers zaten bij de brandweer.” Toen zijn oud-werkgever (voormalig postcommandant bij de brandweer in Hasselt) hem in 1985 het laatste zetje gaf, meldde Boudewijn zich aan. “Ik wilde iets kunnen betekenen voor een ander. Hulp bieden en klaarstaan voor de gemeenschap. Sindsdien is de brandweer echt een passie. Ik kan het niet anders zeggen.”
“De brandweer is geen hobby, maar een taak. Zo heb ik het altijd gezien.”
“Wanneer ga je weer schilderen?”
In het gezin van Boudewijn, met in totaal vier kinderen, was de brandweer altijd aanwezig, vertellen twee van zijn zoons. “Op vaste momenten, zoals oefenavonden en thuisstudie, maar vooral op momenten waarop het eigenlijk nét niet uitkwam. Met kerst, midden in de nacht, tijdens uitjes of, heel opvallend, precies wanneer Boudewijn wilde gaan schilderen.”
Boudewijn lacht: “Als het lang rustig was geweest, vroegen jongens uit de ploeg weleens: ‘Wanneer ga je weer schilderen?’”
Van vader op zoons
Voor de zoons Wilco en Rick was het vanzelfsprekend dat de brandweer bij het gezin hoorde. Toch heeft Boudewijn hen nooit die kant op geduwd. “Ik heb ze nooit gepusht om bij de brandweer te gaan. Sterker nog: ik wilde ze juist weghouden van de ellende die je soms meemaakt.” Dat ze zich uiteindelijk allebei zelf aanmeldden, maakt hem stiekem heel trots. “Ze hebben het helemaal zelf en op eigen kracht gedaan.”
Wilco werkt inmiddels bij de 24-uursdienst in Deventer. Rick zit in zijn eerste opleidingsjaar en heeft, net als zijn broer en vader, hetzelfde rode hart: “Nu snap ik waarom pa dit zo mooi vond. Nu begrijp ik die passie.” Wilco vertelt dat hij de lessen van zijn vader meeneemt binnen zijn eigen gezin: “De brandweer doe je niet alleen, maar echt samen. Het vraagt veel van je gezin, dus het is belangrijk dat het thuisfront erachter staat en het ook kan dragen.”
Van dienstjaren naar familietijd
Om gezondheidsredenen moest Boudewijn een aantal jaar geleden al stoppen op de uitruk. Dat was niet makkelijk en had tijd nodig om een plekje te geven. Nu wacht zijn pensioen en stopt hij ook met zijn werk bij de Veiligheidsregio. “De tijd die ik vroeger niet aan mijn kinderen heb kunnen geven door mijn brandweertijd, ga ik nu aan mijn kleinkinderen geven”, zegt Boudewijn licht ontroerd, terwijl zijn zoons hem even vastpakken. Wilco en Rick zijn het erover eens: “Hij heeft jarenlang hard gewerkt en verdient het om met pensioen te gaan.”